Ik zag een bericht op LinkedIn over ADHD waar ik eerlijk gezegd een beetje moe van word.
Een onderzoek keek naar volwassenen met ADHD, jaren nadat ze cognitieve gedragstherapie hadden gehad. En wat bleek?
Op de lange termijn kon geen extra winst in kwaliteit van leven worden aangetoond van CGT bovenop medicatie en psycho-educatie.
En vervolgens wordt de vraag gesteld:
Wanneer vinden we een ADHD-behandeling eigenlijk geslaagd?
Nou, misschien moeten we eerst een veel fundamentelere vraag stellen:
Waarom blijven we ADHD zo ontzettend vanuit het brein en het gedrag benaderen?
Plannen. Structureren. Medicatie. Gedachten veranderen. Executieve functies trainen.
Allemaal zaken die iemand kunnen helpen.
Maar waar is het lichaam?
Waar is het zenuwstelsel?
Waar is langdurige stress?
Waar is de jeugd?
Waar is de familiecontext?
Waar is de vraag wat iemand jarenlang heeft moeten dragen en hoe het hele organisme zich daaraan heeft aangepast?
Want concentratieproblemen, impulsiviteit en rusteloosheid bestaan niet in een losstaand brein.
Er zit een compleet mens omheen.
En precies daar vind ik dat veel ADHD-behandeling nog steeds tekortschiet.
We proberen iemand beter te leren functioneren mét zijn klachten, terwijl we veel te weinig onderzoeken welke onderliggende processen die klachten beïnvloeden en in stand houden.
Dus ja:
wanneer is een ADHD-behandeling geslaagd?
Voor mij niet alleen wanneer iemand beter kan plannen of functioneren.
Maar wanneer we eindelijk bereid zijn om naar de hele mens te kijken.
Brein én lichaam.
Gedrag én zenuwstelsel.
Klachten én levensgeschiedenis.
Want zolang je alleen het gedrag probeert te veranderen, kun je een belangrijk deel van het verhaal missen.
http://www.marcuskrielen.nl
#JouwHelingBegintHier #Trauma #Lichaamsgerichtwerken
Reactie plaatsen
Reacties